Ιαπωνία (Μέρος Α)

Από τότε που άρχισα να διαβάζω ότι μου άρεσε και όχι ό,τι έπρεπε, θαύμαζα τους Ιάπωνες και λάτρευα τον πολιτισμό τους, την αρχιτεκτονική τους, την τέχνη τους και την φιλοσοφία ζωής τους. Στη βιβλιοθήκη μου υπάρχουν βιβλία με τον τρόπο σχεδιασμού των κήπων τους αλλά και των κτιρίων τους και σε όλο το υπόλοιπο σπίτι αντικείμενα με τη  Hello Kitty, καθώς από μικρή μου άρεσαν τα κινούμενα σχέδια τους και δεν σταμάτησα μεγαλώνοντας.

 Δεν μου είχε δοθεί ποτέ όμως η ευκαιρία να δω με τα μάτια μου τις εικόνες που είχα δει σε φωτογραφίες, ταινίες και βιβλία. Και όπως είναι γνωστό τίποτα δεν συγκρίνεται με την πραγματικότητα, γι’ αυτό και χάρηκα πάρα πολύ όταν διαπίστωσα ότι σε πολύ κοντινή απόσταση από την Κορέα και συγκεκριμένα από το Μπουσάν βρίσκεται ένα νησί από τα πολλά της Ιαπωνίας, το Tsushima Island.

Το νησί αυτό βρίσκεται ανάμεσα, ίσως και λίγο πιο κοντά, στη Κορέα και στο Kyushu, ένα από τα βασικά νησιά της Ιαπωνίας. Το γεγονός ότι βρίσκεται τόσο κοντά στη Κορέα το έκανε να έχει πολύ σημαντικό ρόλο στην αρχαιότητα καθώς λειτουργούσε σαν κέντρο εμπορίου αγαθών αλλά ακόμα και σήμερα αποτελεί ένα από τα μέρη ξεκούρασης των Κορεατών κάτι που ενισχύει σημαντικά τον τουρισμό του. Πρόκειται για ένα βραχώδες νησί με ελάχιστες δυνατότητες καλλιέργειας της γης. Έτσι από παλαιοτέρα η οικονομία του βασίζονταν στην αλιεία, ένας παραπάνω λόγος που το κάνει και τόσο γνωστό στους Κορεάτες.

Με το που φτάνει κάποιος στο νησί το πρώτο που αντικρίζει είναι ένα λιμάνι γεμάτο με ψαρόβαρκες αλλά και μεγάλα αλιευτικά πλοία. Το βλέμμα στην συνέχεια τραβάει η φύση του, το πόσο πράσινο υπάρχει καθώς το 89% ολόκληρης της Tsushima καλύπτεται από δάση. Στο νησί έχουν καταγραφεί σπάνια είδη μεταναστευτικών πουλιών αλλά και μια ράτσα γάτας, της  Tsushima Leopard Cat, η οποία  υπάρχει μόνο σε αυτό το μέρος του κόσμου. Έχει διαστάσεις παρόμοιες με τις οικόσιτες γάτες τρίχωμα σαν αυτό της λεοπάρδαλης  και αποτελεί ένα από τα απειλούμενα είδη προς εξαφάνιση (ο πληθυσμός τους δεν ξεπερνάει τις 100 γάτες).

Το λιμάνι που φτάσαμε βρίσκεται στην πολύ όμορφη, μικρή και παραδοσιακή πόλη Izuhara. Τη πόλη διασχίζουν δυο μεγάλα κανάλια τα οποία τη γεμίζουν με πολλά πέτρινα γεφυράκια. Παρόλο το μικρό της μέγεθος, δεν της λείπει τίποτα, έχει αρκετά μαγαζιά, καθώς και πολλά εστιατόρια και ξενοδοχεία. Τα εστιατόρια είναι κυρίως με θαλασσινά και διαθέτει σε πληθώρα διάφορα είδη μανιταριών, ένα από αυτά και τα Shiitake. Ο βουδιστικός ναός της πόλης καθώς και ο ιερός χώρος αφιερωμένος στον θεό του πολέμου με άφησαν πραγματικά άφωνη (αναλυτικά για αυτούς στη συνέχεια).

Εντύπωση μου έκανε, αν και κατά βάθος το περίμενα με όσα έχω διαβάσει για αυτή τη χώρα, η ηρεμία των ανθρώπων και η ευγένεια τους. Προχωρούσες στον δρόμο και δεν άκουγες απολύτως τίποτα, δεν έβλεπες ούτε ένα παραμικρό σκουπίδι, όλα νοικοκυρεμένα. Μέχρι και οι αγριόπαπιες στο ποταμάκι δεν πτοήθηκαν από την παρουσία μας και συνέχισαν να τρώνε, υποθέτω αυτό θα οφείλεται στο ότι κανείς δεν τις έχει ενοχλήσει ποτέ με οποιοδήποτε τρόπο. Όλα τα σπίτια, με παραδοσιακά Ιαπωνικά στοιχεία, είχαν στην πρόσοψη τους έναν μικρό κήπο ή και ακόμα απλά ένα μπονζάϊ.

Φεύγοντας ένιωθα και εγώ ήρεμη, σαν να μου μετέδωσαν λίγη από την ηρεμία τους….

Τσικνοπέμπτη στη Κορέα

Σίγουρα η φετινή τσικνοπέμπτη ήταν πολύ διαφορετική από κάθε προηγούμενη, πολύ διαφορετική απ’ ότι θα μπορούσα να φανταστώ ένα χρόνο πριν, αλλά συνέχισε για άλλη μια χρονιά να είναι μια γιορτινή μέρα, μια μέρα με πολύ φαγητό και μεγάλη παρέα.

Η μεγάλη παρέα οφείλεται στη μάζωξη όλων των Ελλήνων της περιοχής (περίπου 50 άτομα) με μοναδικό σκοπό να περάσουν καλά και να νιώσουν για λίγο σαν να βρίσκονται στα «σπίτια» τους. Η ελληνική σημαία απαραίτητη να διακοσμεί τον χώρο μόνο και μόνο να υποδηλώνει στους Κορεάτες ότι αυτοί που δεν μοιάζουν με εκείνους και κάνουν τόσο πολύ φασαρία είναι Έλληνες. Τους τρελάναμε με την ανυπομονησία μας, τις φωνές μας και τα δυνατά γέλια μας.

Εντύπωση μου έκανε ο αριθμός των παιδιών… Πολλές οικογένειες έχουν φύγει και ζουν πλέον αρκετά χρόνια εδώ. Περνάνε καλά εδώ ήρεμοι, αλλά πάντα νοσταλγούν την πατρίδα τους, εύχονται να ήταν αλλιώς οι συνθήκες και να μπορούσαν να επέστρεφαν, να μπορούσαν μετά την δουλειά να έπιναν ένα κρασάκι με τους φίλους τους. Ένας άνθρωπος από αυτούς, ο οποίος βρίσκεται στη Κορέα 4,5 χρόνια μου είπε ότι από την Ελλάδα δεν φεύγεις ποτέ από μόνος σου, μόνο όταν η ίδια η χώρα με τον τρόπο της σε διώξει…

Η βραδιά αυτή με έκανε να καταλάβω πόσο εκτιμάς τη γλώσσα σου όταν την ακούς από τόσα άτομα σε έναν ξένο τόπο, αλλά και πόσο προσεχτικά κοιτάς τη σημαία σου όταν τίποτε γύρω σου δεν σου θυμίζει την χώρα σου. Αναρωτήθηκα αν πρέπει να απομακρυνθείς λίγο καμία φορά για να νιώσεις πιο έντονα το που ανήκεις… 

Υ.Γ. Ενα πολύ ωραίο βίντεο  http://vimeo.com/56673130 

Μια ηλιόλουστη μέρα

Μετά από έναν πραγματικά κρύο χειμώνα, μια τόσο ηλιόλουστη μέρα σαν τη σημερινή δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη.

Ο ήλιος έχει μαγικές ικανότητες τελικά… Μπορεί να κάνει το πρόσωπο σου να χαμογελά, το μυαλό σου να ταξιδεύει και την καρδία σου να ονειρεύεται... Μπορεί να σε κάνει να χάσεις την αίσθηση του τόπου και του χρόνου…

“Little darling, I feel that ice is slowly melting

Little darling, it seems like years since it’s been clear

Here comes the sun, here comes the sun, and I say it’s all right….”

(The Beatles-Here comes the sun)

Η πλατεία του κινηματογράφου (PIFF Square)

Το Μπουσάν φημίζεται για την πολιτιστική του δραστηριότητα και δικαιολογημένα θεωρείται το κέντρο τέχνης της Νότιας Κορέας. Ένα από τα πιο σημαντικά φεστιβάλ από αυτά που πραγματοποιούνται στην πόλη αυτή είναι και αυτό του διεθνή φεστιβάλ κινηματογράφου (Pusan International Film Festival) που διοργανώνει κάθε χρόνο τον Οκτώβριο. Το φεστιβάλ αυτό είναι ένα από τα πιο σημαντικά φεστιβάλ κινηματογράφου όλης της Ασίας. Σκοπός του είναι να φέρει πιο κοντά στο κοινό καινούργιες ταινίες, πρωτοεμφανιζόμενους σκηνοθέτες και ηθοποιούς και να προωθήσει καινούργια ταλέντα κυρίως από τις Ασιατικές χώρες.

Αφιερωμένη στις ταινίες είναι και η πλατεία «PIFF Square» στην περιοχή Nampo-dong. Οι περισσότερες κινηματογραφικές αίθουσες της περιοχής βρίσκονται στην πλατεία αυτή, και σε συνδυασμό με τα εμπορικά καταστήματα και τα εστιατόρια που την περιβάλλουν, έχουν σαν αποτέλεσμα να την κάνουν να γεμίζει από νέους καθημερινά. Ο 430 μέτρων δρόμος χωρίζεται στον δρόμο των «αστέρων» και στον δρόμο του φεστιβάλ οπού και από εκεί γίνεται και η έναρξη του κάθε χρόνο.

Τα αποτυπώματα χεριών διάσημων καλλιτεχνών στον χώρο του κινηματογράφου (μια ακόμη παράδοση της έναρξης του φεστιβάλ) αναπόφευκτα σου τραβάνε το βλέμμα καθώς περπατάς στον πεζόδρομο της πλατείας. Από όλο τον κόσμο αποτυπώματα ηθοποιών και σκηνοθετών, ανθρώπων που συνεισφέρουν στην έβδομη τέχνη καθημερινά. Δύο από τα αποτυπώματα αυτά ξεχωρίζουν καθώς ανήκουν σε Έλληνες, στον σκηνοθέτη Κώστα Γαβρά και στον σκηνοθέτη Θόδωρο Αγγελόπουλο.

Όταν είδα τους ελληνικούς χαρακτήρες ανάμεσα σε τόσους άλλους δυο πράγματα μου ήρθαν στο μυαλό… Πόση περηφάνια μπορείς να αισθάνεσαι για την χώρα σου όταν βλέπεις τόσα χιλιόμετρα μακριά την αναγνώριση δύο συμπατριωτών σου ανάμεσα σε τόσα άλλα σημαντικά ονόματα, από τα οποία το 80% κατάγονται από την Ασία; Αλλά και κάτι ακόμα… Μήπως τελικά οι ξένοι λαοί εκτιμούν και αναγνωρίζουν την αξία της χώρα μας και των κατοίκων της περισσότερο από ότι εμείς οι ίδιοι;

«40 βήματα» ιστορίας

Το να βρίσκεσαι ανάμεσα σε τεράστια πολυκαταστήματα και ουρανοξύστες, αν και είναι σίγουρα πολύ εντυπωσιακό δεν είναι και ιδιαίτερα σπάνιο στην Κορέα. Το να περπατάς όμως και να αισθάνεσαι ότι συμμετέχεις σε ένα κομμάτι της ιστορίας τους, σου γεννάει άλλα συναισθήματα. Αυτός είναι και ο σκοπός του δρόμου των «40 βημάτων». Ο δρόμος αυτός κυριολεκτικά αποτελείται από 2 δρόμους συνολικού μήκους 450 μέτρων και μιας σκάλας 40 σκαλοπατιών. Όλη αυτή η γειτονιά κρύβει μια ολόκληρη ιστορία πίσω της.

Το 1950, όταν η Νότια Κορέα δέχτηκε μια αιφνίδια επίθεση από τη Βόρεια Κορέα, η οποία και αποτέλεσε και την αρχή του πολέμου, το Μπουσάν εξαιτίας της δυνατότητας του να φιλοξενήσει μεγάλη μάζα ανθρώπων αποτέλεσε ένα από τα πιο σημαντικά κέντρα μεταναστών για εκατοντάδες χιλιάδες Κορεάτες. Η γειτονιά αυτή καθώς και η συγκεκριμένη σκάλα της σηματοδότησαν όλη την εποχή κατά την διάρκεια αλλά και μετά τον πόλεμο. Τα 40 σκαλοπάτια έγιναν σημείο συνάντησης για όλους όσους έχασαν τα ίχνη των οικογενειών τους και ευελπιστούσαν να βρεθούν με τους δικούς τους ξανά, αλλά και για όσους αναζητούσαν τροφή και δουλειά. Πολλές οικογένειες ενώθηκαν μετά από χρόνια σε αυτά τα σκαλοπάτια.

Αυτό το μικρό κομμάτι της τόσο μεγάλης πόλης του Μπουσάν, το οποίο με το πέρασμα του χρόνου απέκτησε τεράστια σημασία για τόσες πολλές οικογένειες μεταναστών, σήμερα είναι γεμάτο με μπρούτζινα αγάλματα εις μνήμην τους. Διάσπαρτα σε κάθε γωνία, σε παραπέμπουν στις εποχές εκείνες, δείχνοντας καθημερινές στιγμές τους με τις χάρες και τις λύπες τους. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα του αγάλματος ενός μουσικού που παίζει με το ακορντεόν του στην σκάλα των 40 σκαλοπατιών, ένα τραγούδι γραμμένο για τα σκαλοπάτια αυτά, με σκοπό την ψυχαγωγία των ανθρώπων που αναζητούν τους αγαπημένους τους, αλλά και το άγαλμα μιας οικογένειας που αποχαιρετά τους φίλους της καθώς φεύγει με το τρένο. Καθημερινά παιχνίδια παιδιών αλλά και αγάλματα αγροτών που ξαποσταίνουν μετά από μια κουραστική μέρα δουλειάς γεμίζουν το πεζοδρόμιο.

Ο δρόμος των 40 βημάτων είναι από τα πιο ωραία μέρη στο Μπουσάν. Σε μεταφέρει σε μία άλλη εποχή, μια εποχή που υπό άλλες συνθήκες θα ήταν αδύνατο να την φανταστείς. Καθώς περπατάς αισθάνεσαι τον δρόμο να ζωντανεύει στο μυαλό σου. Σου υπενθυμίζει πόσο σημαντικό είναι για έναν λαό να αντιμετωπίζει το παρόν, είτε αυτό είναι καλό ή κακό, χωρίς όμως ποτέ να ξεχνάει το παρελθόν του και από πού προέρχεται…