Η γέφυρα του ρομαντισμού (The romance bridge)

Το φεστιβάλ των κερασιών ξεκίνησε στο Jinhae και κάθε μέρα όλο και πιο πολύ κόσμος έρχεται να δει αυτό το εκπληκτικό θέαμα των ανθισμένων κερασιών. Μια συγκεκριμένη τοποθεσία είναι όμως αυτή που τραβάει το βλέμμα περισσότερο από όλα τα υπόλοιπα μέρη της πόλης, το ποταμάκι Yeojwa.

Το ποτάμι αυτό είναι από τα πιο ρομαντικά σημεία της πόλης και όχι μόνο, καθώς κατέχει την 17^η θέση στην λίστα του CNN με τα 50 πιο όμορφα μέρη που πρέπει να επισκεφτεί κάποιος στο ταξίδι του στη Κορέα. Το ποταμάκι αυτό καθ’ όλο το μά﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ μουσικής που ςκουγεναφωτογραςιες σε αυτη υπο τους ηχους κλασσικιες οι οποιες το σκεπήκος του περιβάλλεται από ανθισμένες κερασιές και από τις δυο πλευρές του, οι οποίες το σκεπάζουν δημιουργώντας δροσιά αλλά και την αίσθηση οτι χιονίζει πέταλα όπως αυτά φεύγουν από τα δέντρα με το αεράκι.

Χαρακτηριστική είναι μία από τις πολλές ξύλινες γέφυρες που το διασχίζουν, η γέφυρα του ρομαντισμού (The romance bridge), γνωστή από μια πολύ διάσημη Κορεάτικη ταινία, την ταινία  «Romance» στην οποία οφείλει και το όνομα της. Η γέφυρα αυτή κατακλύζεται καθημερινά, ειδικά κατά την διάρκεια του φεστιβάλ, από εκατοντάδες ζευγάρια τα οποία περπατάνε και βγάζουν φωτογραφίες σε αυτή υπό τους ήχους κλασσικής μουσικής που ακούγεται όλη την ημέρα από τα μεγάφωνα... Κατά την διάρκεια της νύχτας η περιοχή φωτίζεται κατάλληλα, κάνοντας τα μπουμπούκια να ξεχωρίζουν στο σκοτάδι του ουρανού.

Η βόλτα σε αυτό το ποταμάκι είναι αδύνατον να αφήσει κάποιον αδιάφορο... Και να μην το θά﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ δημιουργώντας δροσσκέ θσμ τον ρομαντισμκαταλληλα κηχους κλασσικιες οι οποιες το σκεπέλεις αισθάνεσαι τον ρομαντισμό στον αέρα... Και όλοι χρειαζόμαστε λίγο στη ζωή μας...

Το άνθισμα των κερασιών

Πριν ακόμα φθάσω στο Jinhae ψάχνοντας στο ίντερνετ τι το ιδιαίτερο έχει αυτή η πόλη που πηγαίνω, είχα διαβάσει οτι είναι περίφημη για το φεστιβάλ των κερασιών της. Συγκεκριμένα είχα διαβάσει οτι κάθε χρόνο ένα δεκαήμερο του Απρίλη μαζεύεται κόσμος από όλη τη Κορέα να θαυμάσει το άνθισμα των αγριοκερασιών, χωρίς όμως πραγματικά να μπορώ να φανταστώ τι το τόσο εντυπωσιακό μπορεί να έχει αυτό το γεγονός που να δικαιολογεί την άφιξη περίπου 2 εκατομμυρίων ανθρώπων. Μόνο όταν έφτασαν οι μέρες αυτές και άρχισαν να ανθίζουν όλα αυτά τα δέντρα που τόσο καιρό έβλεπα μόνο με τα κλαδιά τους κατάλαβα τη μαγεία αυτή...

Όπου και να πας σε αυτή τη πόλη το μόνο που βλέπεις είναι ανθισμένες κερασιές... Στα βουνά, δίπλα στα ποτάμια, στα πεζοδρόμια στους κεντρικούς δρόμους, στα πάρκα, όλα έχουν ασπρίσει λες και χιόνισε ξαφνικά... Ανάλογα με τα δέντρα κάθε φορά και κάτι άλλο μου έρχεται στο μυαλό... Τι μια μου θυμίζουν ποπ κορν, την άλλη μαλλί της γριάς, άλλες φορές παραμυθένια συννεφάκια, κάθε ένα δεντράκι όμως από αυτά μου δημιουργεί ένα μεγάλο χαμόγελο...

Πόσο ασήμαντα και άχρωμα σου φαίνονται όλα όσα θεωρούσες εντυπωσιακά όταν βρίσκεσαι ανάμεσα στην τόση ομορφιά της φύσης. Ο Αϊνστάιν είχε πει οτι αν κοιτάξεις βαθύτερα στη φύση και στα στοιχεία της τότε θα μπορέσεις να καταλάβεις τα πάντα καλύτερα... 

Μήπως τελικά η επαφή με τη φ στις μεγαλουπόλειύση είναι η μόνη λύση για να ξεφύγουμε όλοι από τα προβλήματα μας και τα άγχη μας, και μήπως αυτό είναι που μας λείπει, ειδικά στις μεγαλουπόλεις, και έχουμε χάσει την ισορροπία μας....

Το πάρκο Jungang και το πάρκο της δημοκρατίας

Σε όποιο σημείο της πόλης και να πήγαινα στο Μπουσάν, όταν σήκωνα το βλέμμα μου ψηλά προς τον ουρανό έβλεπα σε ένα βουνό ένα τεράστιο μνημείο να ξεχωρίζει. Μου τράβηξε τόσο πολύ το ενδιαφέρον που άρχισα να ψάχνω τι είναι αυτό το μνημείο και πως μπορώ να πάω να το δω. Χθες κατάφερα επιτέλους να το επισκεφθώ.

Πρόκειται για το πάρκο Jungang και για τον πύργο Chunghon όπως έμαθα στη πορεία. Βρίσκεται στο βουνό Daecheong, 200 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, και η θεά που έχεις από εκεί είναι καταπληκτική. Στη μέση του πάρκου και αφού ανεβείς κάτι εντυπωσιακά πέτρινα σκαλοπάτια βρίσκεται ο 70 μέτρων ύψους πύργος Chunghon μαζί με ένα άγαλμα που αναπαριστά Κορεάτες από διάφορα σώματα ασφαλείας. Στη βάση του πύργου συναντάμε ένα κλειστό κτίσμα στο οποίο μέσα βρίσκονται τα ονόματα όλων των στρατιωτών που έδωσαν την ζωή τους για την απελευθέρωση της Κορέας στο Κορεάτικο Πόλεμο καθώς όλο το πάρκο αλλά και ο πύργος αυτός είναι αφιερωμένοι στην μνήμη τους.

Ακριβώς απέναντι από το πάρκο Jungang βρίσκεται το πάρκο της δημοκρατίας το οποίο αποτελεί χώρο ξεκούρασης και χαλάρωσης των κατοίκων. Εκεί συναντάμε όλες τις ηλικίες, παιδιά τρέχουν, ηλικιωμένοι παίζουν Κορεατικό σκάκι (Janggi), γυναίκες κάθονται και απολαμβάνουν τον ήλιο. Στο κυρίως κτίριο του πάρκου της δημοκρατίας, του οποίου το βασικό του κομμάτι είναι μια τεράστια μεταλλική δάδα φωτιάς και μια σπειρωτή σκάλα γύρω της, φιλοξενούνται κατά καιρούς πολλές εκθέσεις και παραστάσεις.

Κατά την διάρκεια του πολέμου στις πλαγιές του βουνού βρήκαν καταφύγιο πολλοί πρόσφυγες και πριν διαμορφωθεί στη σημερινή του μορφή έμοιαζε πιο πολύ με παραγκούπολη. Φεύγοντας από τα δύο πάρκα και ακολουθώντας το μονοπάτι κατεβαίνεις από το βουνό περνώντας ανάμεσα σε δέντρα, υπαίθρια όργανα γυμναστικής και γήπεδα. Όταν αρχίσουν να φαίνονται πλέον τα πρώτα σπίτια βλέπεις μια σειρά από ατελείωτα σκαλοπάτια μέχρι το κέντρο της πόλης. Χάρηκα πολύ που τα κατέβηκα αυτά τα σκαλοπάτια, δεν μπορούσα ούτε να φανταστώ πως είναι να τα ανεβαίνεις…

Μέσα σε όλα τα ωραία πράγματα που είδα στη βόλτα μου στο βουνό Daecheong μεγαλύτερη εντύπωση μου έκανε η ταμπέλα που υπήρχε στην είσοδο του πάρκου Jungang. Ζητούσε από τους επισκέπτες να μην κάνουν ασκήσεις γυμναστικής, τρέξιμο και βόλτα τα ζώα τους μέσα σε αυτό, αλλά πάνω απ’ όλα να φερθούν στον χώρο με απόλυτο σεβασμό εις μνήμην των ανθρώπων αυτών που έχασαν την ζωή τους για να είναι σήμερα η Νότια Κορέα ελεύθερη. Σκέφτηκα πόσο σωστό είναι αυτό και πόσες φορές θα ήθελα να ίσχυε σε πολλούς Ελληνικούς χώρους- μνημεία το ίδιο πράγμα.

Φυσικά ο σεβασμός στην ιστορία ενός τόπου δεν επιβάλλεται, πρέπει ο καθένας μας να έχει την παιδεία να τον εφαρμόζει από μόνος του, παρόλα αυτά δεν είναι κακό που και που να υπενθυμίζεται για όλους τους υπόλοιπους…

Korean Jindo Dog

Ένα ζωάκι και ειδικά ένα σκυλάκι πάντα μπορεί να σου φτιάξει τη διάθεση… Σήμερα το χαμόγελο μου προκάλεσε ένα πανέμορφο κάτασπρο σκυλάκι ανάμεσα σε ένα βουνό από ανοιγμένα όστρακα.

Η συγκεκριμένη ράτσα σκύλου (Korean Jindo Dog) προέρχεται από την Κορέα και είναι ο παραδοσιακός τους σκύλος. Μοιάζει με λυκόσκυλο, αλλά σε πολύ μικρότερες διαστάσεις (μετρίου μεγέθους σκύλος). Θεωρείται κυνηγόσκυλο (κυρίως για ελάφια και αγριογούρουνα), και ενώ ποικίλει σε αποχρώσεις τις περισσότερες φορές συναντάται σε χρώμα άσπρο. Είναι γνωστό για την αφοσίωση στο αφεντικού του και για την ευγενική του φύση. Κυρίως κατοικεί σε εξωτερικούς χώρους αφού χρειάζεται χώρο για να τρέξει και να παίξει. Είναι τρομερά έξυπνος σκύλος και χρειάζεται συνέχεια να έρχεται σε επαφή με ανθρώπους. Είναι πολύ καλός φύλακας, κάτι που είχα υποθέσει και εγώ καθώς τον συναντάω συχνά σε περιοχές που χρειάζονται φύλαξη.

Δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπω την συγκεκριμένη ράτσα σκύλου στην Κορέα. Τα περισσότερα σπίτια έχουν ένα στην αυλή τους. Σήμερα όμως με εντυπωσίασε όλη η εικόνα του καθώς βρισκόταν κυριολεκτικά σε ένα βουνό από όστρακα, αφού η περιοχή φημίζεται για αυτά, με αποτέλεσμα οι παραλίες της να μην έχουν άμμο παρά θρύμματα κελυφών. Επίσης το σπιτάκι του σκύλου ήταν αντίγραφο Κορεάτικου παραδοσιακού σπιτιού αφού ακολουθούσε τις ίδιες γραμμές στέγης, κάτι που βρήκα πολύ πρωτότυπο.

Μ’ άρεσε πολύ που οι Κορεάτες έχουν στα σπίτια τους και τον παραδοσιακό τους σκύλο και δεν έχουν παρασυρθεί μόνο από τις «διάσημες» παγκοσμίως ράτσες… Πόσοι από εμάς ξέρουμε ότι υπάρχει και παραδοσιακός Ελληνικός σκύλος (Αλωπεκίς) και πόσοι έχουν για συντροφιά τους έναν?

Το κακό της σημερινής μέρας ήταν ότι μου έλειψε το δικό μου σκυλάκι…

Ιαπωνία (Μέρος Β)

Η Ελληνική μυθολογία πάντα με εντυπωσίαζε. Έψαχνα βιβλία και πληροφορίες για τους θεούς και τους ημίθεους, στη βιβλιοθήκη του Κοραή κυρίως, θέλοντας να μάθω και τη παραμικρή λεπτομέρεια. Ίσως το πάθος μου αυτό να οφειλόταν και στο όνομα μου, το οποίο και προέρχεται από την ελληνική μυθολογία και πάντα είχα την χαρά ότι πίσω από αυτό κρύβεται μία ιστορία.

Τελευταία όμως εξαιτίας του ταξιδιού μου στην Ιαπωνία διαπίστωσα ότι και εκείνοι έχουν την δικιά τους μυθολογία και άρχισα να ψάχνω πληροφορίες. Κίνητρο στην αναζήτηση αυτή δόθηκε από την επίσκεψη μου στον ιερό χώρο αφιερωμένο στον θεό του πολέμου Hachiman. Ο χώρος αυτός ήταν καταπληκτικός, εξαιτίας των κτισμάτων του και των γλυπτών του (με ιδιαίτερη αδυναμία στο μικρό δράκο) αλλά και λόγω της ανεξήγητης ενέργειας που ένιωθες όταν βρισκόσουν εκεί.

Έτσι άρχισα την αναζήτηση πληροφοριών στο ίντερνετ, και καθώς ποτέ δεν είχα καλή επαφή με την ιστορία και σίγουρα δεν είμαι παντογνώστης όσα βρήκα και διάβασα δεν είναι ούτε ένα μικρό δείγμα από όλα όσα περιέχει η Ιαπωνική μυθολογία. Θα αναφέρω κάποια από αυτά καθώς θεωρώ ότι αν πίσω από κάθε φωτογραφία, τοποθεσία και κτίσμα δεν υπάρχει μια μικρή ιστορία δεν έχει το ίδιο ενδιαφέρον, αφού δεν θα μπορεί να ζωντανέψει η εικόνα στο μυαλό.

Ο χώρος λατρείας του Hachiman είναι ένας από τους πιο συνηθισμένους ιερούς χώρους στην Ιαπωνία, μαζί με αυτούς που είναι αφιερωμένοι στο θεό Inari. Ο Hachiman στην Ιαπωνία είναι ο θεός της τοξοβολίας και του πολέμου και συνδυάζει την μυθολογία και τον Βουδισμό ταυτόχρονα. Παρόλο που κυρίως αναφέρεται ως θεός του πολέμου στην πραγματικότητα είναι ο φύλακας θεός που προστατεύει τους πολεμιστές. Ταυτόχρονα θεωρείται προστάτης της Ιαπωνίας, των κατοίκων της αλλά και των αγροτών και των ψαράδων (από την αρχαιότητα πίστευαν ότι θα βοηθούσε στη σοδιά). Σύμβολο του Hachiman είναι το περιστέρι. Το όνομα του συνδέθηκε και με τους Σαμουράι με αποτέλεσμα να γίνει ιδιαίτερα δημοφιλής στην Ιαπωνία και να υπολογίζονται 25000 αντίστοιχοι χώροι λατρείας σε όλη τη χώρα.

Όσον αφορά την αρχιτεκτονική των χώρων αυτών, ακολουθούν τα βασικά στοιχεία των βουδιστικών ναών με ελάχιστες εξαιρέσεις. Η ομοιότητα αυτή είναι αναμενόμενη καθώς πριν διαδοθεί ο βουδισμός στην Ιαπωνία, οι κατασκευές των ναών ήταν προσωρινές και όταν άρχισαν να γίνονται μόνιμες πάτησαν πάνω στους βουδιστικούς ναούς (σε κάποιους από αυτούς τους χώρους λατρείας εμπεριέχονται και βουδιστικοί ναοί). Χαρακτηριστικά στοιχεία είναι οι μεγάλες βεράντες και οι εντυπωσιακές πύλες- είσοδοι. Η σύνθεση τους διαφέρει από ναό σε ναό, τις περισσότερες φορές όμως αποτελούνται από ένα κυρίως κτίριο στο οποίο πραγματοποιούνται οι τελετουργίες αλλά και από την εντυπωσιακή είσοδο με τις πύλες torri που συμβολίζουν την μετάβαση από την αμαρτωλή στην ιερή και ευλαβική ζωή. Η βασική διαφορά των ναών αυτών με τους βουδιστικούς είναι η εμφάνιση πολλών διαδοχικών πυλών στην διαδρομή προς το κυρίως κτίριο.

Ο θεός αυτός μου έφερε στο μυαλό τον θεό Άρη από την ελληνική μυθολογία... Αναρωτήθηκα πόσες ακόμα ομοιότητες μπορούν να βρεθούν ανάμεσα σε διαφορετικούς πολιτισμούς με απόσταση τόσων χιλιομέτρων.

Αν και είμαι εντελώς αντίθετη στην ιδέα του πολέμου ο χώρος αυτός με μάγεψε… Σκέφτηκα όμως ότι όλοι κατά βάθος είμαστε πολεμιστές που χρειαζόμαστε προστασία, αφού έχουμε μάθει καθημερινά να «πολεμάμε» για αυτά που θέλουμε…