Μοναδικές ανθρώπινες στιγμές (Α) - Unique human moments (A)

Όλη η ιδέα, για αυτή τη κατηγορία κειμένων, μου ήρθε από έναν πολύ συμπαθητικό παππον.﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽οταν φορετικκολουθφικύ. Στεκόταν μπροστά μου σε μια παράσταση με παραδοσιακούς κορεάτικους χορούς και με τη μικρή αναλογική φωτογραφική μηχανή του ζητούσε από έναν περαστικό να τον βγάλει φωτογραφία. Η μηχανή του είχε φιλμ και έμοιαζε με την πρώτη φωτογραφική μηχανή που μου είχαν κάνει δώρο οι γονείς μου όταν ακόμα ήμουν παιδάκι. (Όπως φαίνεται και στην φωτογραφία, εξηγεί στον περαστικό πως λειτουργεί η μηχανή και στην συνέχεια ποζάρει με εναν μοναδικό τρόπο μπροστά από τη χορευτική ομάδα). Η εικόνα του παλιού σε έναν κόσμο της τεχνολογίας και της εξέλιξης με έκανε να στρέψω την προσοχή μου στον άνθρωπο αυτό αδιαφορώντας για τους χορούς τους οποίους είχα πάει να παρακολουθήσω κανονικά.

Δεν ήταν όμως η πρώτη φορά που παρατηρούσα τους ανθρώπους γύρω μου. Αγαπημένη μου ασχολία είναι να κάθομαι σ’ ένα σημείο και να βλέπω καθημερινούς ανθρώπους σε καθημερινές στιγμές της ζωής τους, λες και είναι ηθοποιοί στην πιο αληθινή ταινία που έχει παιχτεί ποτέ. Άλλοι .ου﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ει απο το σχολε στο ποτολουθφικέχουν αδυναμία στην φωτογράφιση της φύσης, εγώ έχω αδυναμία στην αυθόρμητη φωτογράφιση ανθρώπων και πιο συγκεκριμένα στην αποτύπωση στιγμών τους. Εκεί αποσκοπεί και αυτή η κατηγορία κειμένων μου, και το υλικό που έχω είναι μεγάλο. Σε κάθε φωτογραφία υπάρχει και μια εξήγηση τι είναι αυτό που απεικονίζεται.

Μια καθηγήτρια διευθύνει την μουσική ομάδα του σχολείου της, που  παίζουν κλασσική μουσική πάνω σ’ ένα γεφυράκι κάτω από τα άνθη των κερασιών. Ένα νεαρό ζευγάρι βγαίνει φωτογραφίες δίπλα στο ποτάμι. Ένας μαθητής επιστρέφει το μεσημέρι από το σχολείο του κάνοντας μια μαγική διαδρομή δίπλα στις γραμμές του τρένου κάτω από τα ανθισμένα δέντρα.

Ένας δημοσιογράφος δίνει συνέντευξη στο τηλεοπτικό κανάλι της περιοχής καλύπτοντας το θέ﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽λαταναλίκους ωστε να κερδουθφικέμα για το φεστιβάλ των ανθισμένων κερασιών. Μια κοπέλα ρίχνει κρίκους ώστε να κερδίσει κάποιο δώρο, ενώ μια γυναίκα καθαρίζει έναν τεράστιο σωρό από στρείδια για να τα καταναλώσουν οι πελάτες της.

Ο δικός μου φωτογράφος, με αδυναμία στη φύση, επί τω έργον μαζί με τα αποτελέσματα των φωτογραφι.ου﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ει απο το σχολε στο ποτολουθφικών του.

Και έτσι ξεκινάει το ταξίδι των ανθρώπινων στιγμών με μοναδική συντροφιά τη φαντασία μου να ερμηνεύει τι κρύβεται πίσω από κάθε φωτογραφία... Οι φωτογραφίες σε ταξιδεύουν, σου δίνουν πληροφορίες για ένα λαό, πιο πολλές από αυτές που θα μπορούσες να πεις με λέξεις... 

Το φεστιβάλ των κερασιών - Jinhae Cherry Blossom Festival

Το φεστιβάλ του ανθίσματος των κερασιών τελείωσε, τα πανέμορφα μπουμπούκια έπεσαν από τα δέντρα και μικρά πράσινα φυλλαράκια άρχισαν να παίρνουν τη θέση τους. Ένα από τα ομορφότερα θαύματα της φύσης που έχω δει ποτέ μου τελείωσε και με άφησε με την αίσθηση οτι ήθελα να κρατούσε πολύ παραπάνω, σαν να μην πρόλαβα να το χορτάσω. Όλα τα όμορφα όμως κάποια στιγμή τελειώνουν και ενώ κάποιοι πιστεύουν οτι τα αντικαθιστούν άσχημα, εγώ λόγω της αισιόδοξης φύσης μου πιστεύω οτι τα αντικαθιστούν πάλι όμορφα πράγματα, απλά διαφορετικά.

Καθ’ όλη τη διάρκεια του φεστιβάλ, το οποίο κράτησε 10 ημέρες, οι στιγμές που έζησα και οι εικόνες που είδα θα μπορούσαν να γεμίσουν πολλές σελίδες, και πάλι δεν θα ήταν αρκετές. Κάθε μέρα ήταν ξεχωριστή, οργανωμένη μέχρι και στη τελευταία λεπτομέρεια με μουσική, χρώματα και χορούς να ξυπνούν όλες σου τις αισθήσεις.

Αρχικά να αναφέρω οτι όλη η πόλη ήταν ένα τεράστιο πανηγύρι, μικροπωλητές και μυρωδιές από φαγητά σε κάθε δρόμο, κόσμος παντού να περπατάει και να βγάζει φωτογραφίες. Εκτός από τη γέφυρα του ρομαντισμού, που έγραψα για αυτή στο προηγούμενο μου κείμενο, ένα ακόμα χαρακτηριστικό σημείο για όσα ζευγάρια ήθελαν να βγάλουν φωτογραφίες ήταν και ο σταθμός Gyeonghwa, στον οποίο το τρένο ξεπροβάλει ανάμεσα από κερασιές λες και βγαίνει μέσα από αυτές.

Στην κεντρική πλατεία της πόλης είχε τοποθετηθεί μια σκηνή που από το πρωί μέχρι το βράδυ όλες τις ημέρες είχε παραστάσεις, από παραδοσιακές μέχρι και διεθνής με χορούς και τραγούδια. Και το εντυπωσιακό ήταν οτι πάντα είχε κοινό πρόθυμο να τις παρακολουθήσει και να συμμετέχει σε αυτές με όλη τη καλή του διάθεση.

Μια από τις μέρες αυτές η γιορτή μεταφερόταν στη παραλία δίπλα στη θάλασσα. Εκεί παρακολούθησα κοπέλες να χορεύουν παραδοσιακούς χορούς, με μεγάλες βεντάλιες και τα σώματα τους να σχηματίζουν λουλούδια, τενόρους να ερμηνεύουν καταπληκτικά κλασσικά κομμάτια αλλά και χορωδίες να τραγουδάνε και να χορεύουν σύγχρονα τραγούδια καθώς και το πολύ γνωστό κορεάτικο κομμάτι του PSY “Gangam Style”. Το αποκορύφωμα της βραδιάς ήταν τα πυροτεχνήματα. Περίπου για μισή ωρα ο ουρανός γέμισε χρωματα σε μοναδικούς σχεδιασμούς, ικανά να σε κάνουν να χάσεις την αίσθηση του τόπου και του χρόνου. Χιλιάδες άτομα στον παραλιακό δρόμο, μήκους περίπου 4 χιλιομέτρων, είχαν στρώσει τις κουβερτούλες τους και καθόταν με τις οικογένειες τους να παρακολουθήσουν αυτό το θέαμα.

Το μοναδικό σαββατοκύριακο κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ, όπως και κάθε χρόνο, είναι αφιερωμένο στα διάφορα στρατιωτικά σώματα της χώρας. Για το τριήμερο αυτό θα αναφερθώ σε επόμενο κείμενο μου, αφού απο μόνο του έχει τόσα πολλά πράγματα να γράψω. Εξαιτίας του συνδιασμού αυτού, το θέμα του φεστιβάλ των κερασιών ήταν: “Οταν το κορίτσι των ανθισμένων κερασιών συναντάει το αγόρι της μπάντας του στρατού”

Μου είναι δύσκολο να περιγράψω πόσο πολύ μου άρεσε το φεστιβάλ των κερασιών, καθώς οτι και να πω θα είναι λίγο. Πάνω απ’ όλα μου άρεσε οτι τα είχε όλα, σε ανάγκαζε να χρησιμοποιήσεις ολες σου τις αισθήσεις.

Το μυαλό μου όμως δεν ξέφευγε απο τη πατρίδα μου, συνέχεια σκεφτόμουν πόσες ομορφίες έχει η χώρα μου, ομορφίες αναξιοποίητες που θα μπορούσαν κάλιστα να προσελκύουν κόσμο κάθε χρόνο με αντίστοιχο τρόπο...ιεις ολες σου τις αισθησες.ι νιώιχε ολουθ ου ειδα θα μπορουο

Η γέφυρα του ρομαντισμού (The romance bridge)

Το φεστιβάλ των κερασιών ξεκίνησε στο Jinhae και κάθε μέρα όλο και πιο πολύ κόσμος έρχεται να δει αυτό το εκπληκτικό θέαμα των ανθισμένων κερασιών. Μια συγκεκριμένη τοποθεσία είναι όμως αυτή που τραβάει το βλέμμα περισσότερο από όλα τα υπόλοιπα μέρη της πόλης, το ποταμάκι Yeojwa.

Το ποτάμι αυτό είναι από τα πιο ρομαντικά σημεία της πόλης και όχι μόνο, καθώς κατέχει την 17^η θέση στην λίστα του CNN με τα 50 πιο όμορφα μέρη που πρέπει να επισκεφτεί κάποιος στο ταξίδι του στη Κορέα. Το ποταμάκι αυτό καθ’ όλο το μά﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ μουσικής που ςκουγεναφωτογραςιες σε αυτη υπο τους ηχους κλασσικιες οι οποιες το σκεπήκος του περιβάλλεται από ανθισμένες κερασιές και από τις δυο πλευρές του, οι οποίες το σκεπάζουν δημιουργώντας δροσιά αλλά και την αίσθηση οτι χιονίζει πέταλα όπως αυτά φεύγουν από τα δέντρα με το αεράκι.

Χαρακτηριστική είναι μία από τις πολλές ξύλινες γέφυρες που το διασχίζουν, η γέφυρα του ρομαντισμού (The romance bridge), γνωστή από μια πολύ διάσημη Κορεάτικη ταινία, την ταινία  «Romance» στην οποία οφείλει και το όνομα της. Η γέφυρα αυτή κατακλύζεται καθημερινά, ειδικά κατά την διάρκεια του φεστιβάλ, από εκατοντάδες ζευγάρια τα οποία περπατάνε και βγάζουν φωτογραφίες σε αυτή υπό τους ήχους κλασσικής μουσικής που ακούγεται όλη την ημέρα από τα μεγάφωνα... Κατά την διάρκεια της νύχτας η περιοχή φωτίζεται κατάλληλα, κάνοντας τα μπουμπούκια να ξεχωρίζουν στο σκοτάδι του ουρανού.

Η βόλτα σε αυτό το ποταμάκι είναι αδύνατον να αφήσει κάποιον αδιάφορο... Και να μην το θά﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ δημιουργώντας δροσσκέ θσμ τον ρομαντισμκαταλληλα κηχους κλασσικιες οι οποιες το σκεπέλεις αισθάνεσαι τον ρομαντισμό στον αέρα... Και όλοι χρειαζόμαστε λίγο στη ζωή μας...

Το άνθισμα των κερασιών

Πριν ακόμα φθάσω στο Jinhae ψάχνοντας στο ίντερνετ τι το ιδιαίτερο έχει αυτή η πόλη που πηγαίνω, είχα διαβάσει οτι είναι περίφημη για το φεστιβάλ των κερασιών της. Συγκεκριμένα είχα διαβάσει οτι κάθε χρόνο ένα δεκαήμερο του Απρίλη μαζεύεται κόσμος από όλη τη Κορέα να θαυμάσει το άνθισμα των αγριοκερασιών, χωρίς όμως πραγματικά να μπορώ να φανταστώ τι το τόσο εντυπωσιακό μπορεί να έχει αυτό το γεγονός που να δικαιολογεί την άφιξη περίπου 2 εκατομμυρίων ανθρώπων. Μόνο όταν έφτασαν οι μέρες αυτές και άρχισαν να ανθίζουν όλα αυτά τα δέντρα που τόσο καιρό έβλεπα μόνο με τα κλαδιά τους κατάλαβα τη μαγεία αυτή...

Όπου και να πας σε αυτή τη πόλη το μόνο που βλέπεις είναι ανθισμένες κερασιές... Στα βουνά, δίπλα στα ποτάμια, στα πεζοδρόμια στους κεντρικούς δρόμους, στα πάρκα, όλα έχουν ασπρίσει λες και χιόνισε ξαφνικά... Ανάλογα με τα δέντρα κάθε φορά και κάτι άλλο μου έρχεται στο μυαλό... Τι μια μου θυμίζουν ποπ κορν, την άλλη μαλλί της γριάς, άλλες φορές παραμυθένια συννεφάκια, κάθε ένα δεντράκι όμως από αυτά μου δημιουργεί ένα μεγάλο χαμόγελο...

Πόσο ασήμαντα και άχρωμα σου φαίνονται όλα όσα θεωρούσες εντυπωσιακά όταν βρίσκεσαι ανάμεσα στην τόση ομορφιά της φύσης. Ο Αϊνστάιν είχε πει οτι αν κοιτάξεις βαθύτερα στη φύση και στα στοιχεία της τότε θα μπορέσεις να καταλάβεις τα πάντα καλύτερα... 

Μήπως τελικά η επαφή με τη φ στις μεγαλουπόλειύση είναι η μόνη λύση για να ξεφύγουμε όλοι από τα προβλήματα μας και τα άγχη μας, και μήπως αυτό είναι που μας λείπει, ειδικά στις μεγαλουπόλεις, και έχουμε χάσει την ισορροπία μας....